Juvenile Medical God

ตอนที่ 42 บาร์น้ำฉวนฉวน

” นายจะทำอะไร? ” เถารั่วเซียวตีมือฉิน­หลางเต็มแรง

 

 

” ขอร้องเถอะ น้าเถา ให้ความร่วมมือหน่อยได้มั้ย ” ฉินหลางพูด ” ไม่เห็นรึไงเด็กนักเรียนโรงเรียนศิลปะทั้งชายหญิงต่างกุมมือกัน จับมือกันถึงขั้นโอบกอดกันเข้า เราเข้าไปแบบนี้ มีหวังถูกสงสัยแน่ๆ ตัวเองยังบอกเรียนสืบสวนมาเรื่องนี้ทำไมไม่สังเกตดีๆบ้าง ”

 

 

เถารั่วเซียงแอบโมโห เธอรู้แล้วว่าฉินหลางไม่ได้ใสอย่างที่คิด แต่นั่นแหละที่ฉินหลางพูดก็ถูก จึงตัดสินใจจับมือฉินหลาง แล้วเดินเข้าไปในบาร์น้ำฉวนฉวนขณะที่ฉินหลางยังทำตัวไม่ถูดที่เถารั่วเซียงมาจับมือ

 

 

ข้างในมีคนเยอะแยะมากมาย แต่การปรากฏตัวของฉิน­หลางกับเถารั่วเซียงก็ดึงดูดความสนใจจากผู้คนในนั้น

 

 

ถ้าจะพูดให้ถูก คือการปรากฏตัวของเถารั่วเซียงได้รับความสนใจจากผู้ชายไม่น้อย เถารั่วเซียงมองด้วยสายตาพิฆาต แต่ก็ทำให้นักเรียนหญิงไม่น้อยมองเธอด้วยสายตาไม่พอใจ มองเธอด้วยสายตาอิจฉาอยู่เป็นเนืองๆ

 

 

เถารั่วเซียงลากฉินหลางขึ้นไปชั้นสองของบาร์ทันที ชั้นสองจะมีที่กั้นเป็นห้องๆ แน่นอนว่าราคาก็จะสูงกว่า แต่ฉินหลางกับเถารั่วเซียงก็รู้ว่าหากบาร์นี้มีอะไรผิดปกติหรือไม่ดีจริงก็ต้องทำกันที่ชั้นสอง

 

 

พนักงานเสิร์ฟของบาร์เป็นนักเรียนโรงเรียนศิลปะ อายุน่าจะประมาณสิบเจ็ดสิบแปด แต่แต่งหน้าจัด ใส่ชุดกระโปรงคนรับใช้ มองเผินๆ ” คาวาอิ ” มาก แต่มองดีๆแล้วเหมือนจะเป็นคนเหี้ยมโหด

 

 

” ชานมสองแก้วแล้วก็ผลไม้อบแห้ง ” ฉินหลางสั่งไปสองสามอย่าง เพราะยังไงที่มาที่นี่ก็ไม่ใช่เพราะจะกิน

 

 

เถารั่วเซียงก็รู้ดังนั้นพอพนักงานเอาชานมมาส่ง เธอก็ไม่ได้แตะเลย แต่ทำให้เธอมองอย่างตะลึงมึนงงคือฉินหลางดื่มชานมเข้าไปทีเดียวเป็นครึ่งแก้ว และเริ่มกินผลไม้อบแห้ง

 

 

“เว่ย~ ฉินหลาง นายเป็นบ้าไปรึไง ” เถารั่วเซียงพูดเสียงเบาๆ ” นายลืมไปรึไงว่าจุดหมายที่เรามาที่นี่คืออะไร? ”

 

 

ฉินหลางรู้ว่าที่เถารั่วเซียงพูดเพราะเป็นห่วงเขา แต่เขาก็รู้ว่าชานมสองแก้วนี้กับผลไม้อบไม่มีปัญหาอะไร และถ้ามีจริงๆ เช่นใส่พิษอะไรลงไปก็ทำอะไรเขาไม่ได้อยู่แล้ว แต่ฉินหลางก็ล้อเล่นกับเถารั่วเซียงว่า ” ไม่ต้องห่วง ผมเป็นผู้ชาย ถ้าเกิดกระบวนการนั้นมันต้องการนักเรียนชายหล่อๆอย่างผมไปเป็น ” อาหาร ” ละก็ ผมต่างหากที่เป็นคนโดนวางยา ”

 

 

เถารั่วเซียงหมดคำจะพูดกับฉินหลาง จึงได้แต่เตือน ” นายระวังตัวหน่อยละกัน สังเกตความผิดปกติของนักเรียนรอบตัวด้วย ”

 

 

เวลานี้เป็นเวลาที่ลูกค้าเยอะที่สุด ฉินหลางกับเถารั่วเซียงจับตาสังเกตดีๆ แล้วสังเกตเห็นถึงความผิดปกติบางอย่าง นักเรียนโรงเรียนศิลป­ะที่มาที่นี่ต่างชอบสั่งเครื่องดื่มชนิดหนึ่งที่มีความพิเศษ พวกเขาเรียกว่า ” ฟองสีรุ้ง ” คนที่ดื่มเครื่องดื่ม­นี้เข้าไปไม่ว่าหญิงหรือชาย พอดื่มเสร็จก็จะรู้สึกกระชุ่มกระชวยขึ้นมาก

 

 

” น้องๆ ขอฟองสีรุ้งแก้วนึง ” ฉินหลางทำหน้าตาตื่นเ­ต้นพร้อมสั่งเครื่องดื่มอัดลมฟองสีรุ้งมาหนึ่งกระป๋อง และเครื่องดื่มนี้ราคาสูงถึงห้าสิบหยวน

 

 

” เอาตัวอย่างกลับไปด้วย ” หลังจากนำเครื่องดื่ม­มาส่ง เถารั่วเซียงก็เอาหลอดดูดเล็กๆอุดรูแล้วเอาเครื่องดื่มส่วนหนึ่งกลับไปเป็นตัวอย่าง

 

 

ฉินหลางลองดมดู แล้วลองเอาลิ้นแตะๆดู ส่ายหัวไปมาแล้วพูด ” มีความผิดปกติ แต่ไม่ใช่สิ่งที่เราตามหา ถ้าผมเดาไม่ผิด ในนี้มีส่วนผสมของยากระตุ้นประสาทเล็กน้อย  ”

 

 

” นายมั่นใจขนาดนั้น? เมื่อก่อนเคยดื่ม? ” เถารั่วเซียงจ้องฉินหลางแล้วถาม

 

 

” อย่าลืมสิว่าผมเป็นแพทย์แผนจีน เป็นแพทย์แผนจีนที่เชี่ยวชาญ ”  ฉินหลางใช้เหตุผลนี้มาพูด เป็นอีกครั้งที่เขารู้สึกว่าการอยู่กับผู้หญิงที่ฉลาดมันไม่ใช่เรื่องง่าย พวกเธอใช้สายตา ” สแกน ” แป๊ปเดียว ความลับของฉินหลางไม่ช้าก็เร็วที่จะถูกเปิดเผย

 

 

น้ำอัดลมนี้มันไม่ใช่สิ่งที่ฉินหลางตามหาจริงๆ แต่ก็ถือว่าได้อะไรมาเพิ่ม และบาร์แห่งนี้มีอะไรแบบนี้แล้วเจ้าของบาร์—ที่ชื่อ ” พี่ฉวน ” ก็ต้องไม่ใช่คนดีอะไร รอดูต่อไปต้องมีอะไรแน่ๆ

 

 

คนในบาร์ยิ่งอยู่ยิ่งเพิ่มขึ้น ในเวลานี้มีนักเรียนหญิงกลุ่มหนึ่งใส่ชุดชนเผ่า ข้างนอกสวมทับด้วยชุดนักเรียนเดินเข้ามา นักเรียนสาวกลุ่มนี้ดูก็รู้แล้วว่าเพิ่งเรียนเต้นมา พวกเธอขึ้นมาชั้นสองโดยตรง และนั่งในห้องที่เอียงตรงข้ามกับฉินหลาง ถึงแม้ชั้นสองจะมีที่กั้นไว้แต่ก็ไม่ได้กั้นไว้ทั้งหมด ฉินหลางสามารถเห็นเหตุการณ์ข้างในนั้นจากทางเข้า

 

 

โดยเฉลี่ยนักเรียนโรงเรียนศิลปะไม่ว่าจะหน้าตาหรือหุ่นก็จะดีกว่าโรงเรียนธรรมดาทั่วไป แต่ในกลุ่มนี้ มีคนหนึ่งที่ดูสวยสะดุดตา ไม่สูงมากแต่สวยสดงดงามอรชร สวยจนต้องมองเหลียวหลัง ส่วนคนอื่นๆเหมือนเป็นตัวประกอบข้างๆเธอไปเลย

 

 

ไม่รู้ทำไมฉินหลางรู้สึกคนอื่นๆใส่ชุดชนเผ่ามองเผินๆก็สวย แต่มองดูดีๆเหมือนไม่เหมาะ แต่สาวคนนั้นใช่ชุดกระโปรงชนเผ่าแล้วดูสวยน่ารัก ดูเหมาะสมมาก

 

” ไม่เป็นไร พวกเธอเล่นไปละกัน ฉันจะกลับก่อนละ กลางคืนยังต้องทบทวนบทเรียนอีก ” สาวคนนั้นพูดกับคนอื่นๆ เหมือนเธอเตรียมตัวจะออกไปจากที่นี่

 

 

” เจียงแส่วฉิง เธอนี่มันยังไงกัน ถึงแม้เราไม่ใช่นักเรียนโรงเรียนเดียวกัน แต่พวกเราก็เห็นเธอเป็นเป็นเหมือนเพื่อน เหมือนพี่น้อง เธอจะไม่ให้เกียรติหน่อยเลยเหรอ? ” ผู้หญิงอีกคนพูด ผู้หญิงคนนี้ดูจะเป็นนักเลงหน่อยๆ และฉินหลางก็รู้สึกได้ว่าผู้หญิงคนนี้ดื่มเครื่องดื่มที่มียากระตุ้นไปเยอะ จึงให้ความสนใจเป็นพิเศษ

 

 

เถารั่วเซียงเห็นฉินหลางมองอย่างใจจดใจจ่อ ก็อุบอิบในใจ ” ไอ่เด็กลามกนี่ เห็นผู้หญิงสวยแล้วใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลยนะ ”

 

 

แต่ผ่านไปสักพักเถารั่วเซียงก็รู้สึกแปลกแล้วถามตัวเอง  ” ไอ่เด็กนี่มองดูเด็กผู้หญิง แล้วชั้นจะโมโหทำไมเนี่ย? ”

 

 

เวลานี้คนที่ชื่อเจียงแส่วฉิงเหมือนจะไม่มีทางปฏิเสธได้ จึงพูดอย่างลำบากใจว่า ” ป๋อหยิงเสี่ยว ฉันไม่ให้เกียรติเธอได้ยังไง แต่ว่า หลังจากดื่มน้ำหนึ่งแก้วแล้วฉันจะกลับชีจงไปเรียนคาบทบทวนรอบดึกนะ เธอก็รู้นิ ”

 

 

” โอเคๆ เรารู้ว่าเธอรักการเรียน อยากสอบเข้ามหาลัยดีๆ ไม่ต้องห่วง ดื่มน้ำแก้วเดียว ฉันก็ไม่รั้งเธอต่อ ” คนที่ชื่อป๋อหยิงเสี่ยวยิ้มแล้วส่งสายตาเป็นนัยให้บริกร ” เอาฟองสีรุ้งให้พวกชั้น แล้วเอาน้ำเปล่าเย็นๆให้เธอแก้วนึงก็พอ เดี๋ยวทำให้นักเรียนดีเด่นเสียเวลาเรียน

 

 

” ฉันเป็นนักเรียนดีเด่นซะที่ไหน ” เจียงแส่วฉิงพูดอย่างรู้สึกทำตัวไม่ถูก

 

 

สักพักบริกรก็เอาเครื่องดื่มมาให้เจียงแส่วหยิงกับป๋อหยิงเสี่ยว

 

 

เจียงแส่วฉิงแค่ต้องการกู้สถานการณ์ตรงหน้า พอเห็นพนักงานสาวส่งน้ำเย็นมา ก็คิดจะดื่มรวดเดียวจ­นหมดแก้ว

 

 

และในเวลานี้ ฉินหลางโผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ แย่งแก้วน้ำจากมือพนักงานเสิร์ฟไป  ดื่มไปครึ่งแก้ว แล้วหันมาพูดกับพนักงานเสิร์ฟ ” ใช่แล้ว ชั้นสั่งน้ำเปล่าแก้วหนึ่ง รอมาตั้งนานเพิ่งมาเสิร์ฟ ”

 

 

 

พูดจบ ก็ไม่สนปฏิกิริยาของเด็กเสิร์ฟ กับกลุ่มป๋อหยิงแส่ว เอาน้ำอีกครึ่งแก้วที่เหลือแล้วกลับมานั่งที่เดิม

***

ติดตามข่าวสารได้ที่แฟนเพจ Juvenile Medical God – นิยายแปล ได้เลยน้าา

ออกความคิดเห็น

error: Content is protected !!